مجموعه داستانهای صادق هدایت (3)

صفحه اصلی \| صفحه اصلی انجمن \| عکس سکسی ایرانی \| داستانهای سکسی فیلم سکسی \| سکسولوژی \| خنده بازار \| داستانهای سکسی(English)	آویزون

انجمن ها \| پاسخ \| وضعیت \| ثبت نام \| جستجو \| قوانین \| آخرین ارسالها \|

انجمن آویزون / خاطرات سکسی / مجموعه داستانهای صادق هدایت

<< . 1 . 2 . 3 .

نویسنده	پیام
mehdi_nancy اعضا	# : 18 Aug 2008 15:18 \| ویرایش بوسیله: mehdi_nancy بوف کور قسمت 3 و بی حس و حرکت در اطاق تاريک با من بوده است. در این لحظه افکارم منجمد شده بود، یک زندگی منحصر بفرد عجیب در من تولید شد.چون زندگیم مربوط بهمهء هستیهایی میشد که دور من بودند، بهمهء سایه هایی که در اطرافم میلرزیدند و وابستگی عمیق و جدایی ناپذير با دنیا و حرکت موجودات و طبیعت داشتم و بوسیلهء رشته های نامریی جریان اضطرابی بین من و همهء عناصر طبیعت برقرار شده بود - هیچگونه فکر و خیالی بنظرم غیر طبیعی نمی آمد- من قادر بودم بآسانی برموز نقاشی های قدیمی ، باسرار کتابهای مشکل فلسفه ، بحماقت ازلی اشکال و انواع پی ببرم. زیرا در این لحظه من در گردش زمین و افلاک، در نشو و نمای رستنیها و جنبش جانوران شرکت داشتم، گذشته و آینده ، دور و نزدیک با زندگی احساساتی من شریک و توام شده بود. در اينجور مواقع هر کس بیک عادت قوی زندگی خود ، به یک وسواس خود پناهنده می شود: عرق خور میرود مست می کند ، نویسنده می نویسد، حجار سنگ تراشی می کند و هرکدام دق دل و عقدهء خودشانرا بوسیلهء فرار در محرک قوی زندگی خود خالی میکنند و در این مواقع است که یکنفر هنرمند حقیقی می تواند از خودش شاهکاری بوجود بیاورد- ولی من ، من که بی ذوق و بیچاره بودم، یک نقاش روی جلد قلمدان چه می توانستم بکنم؟ با این تصاویر خشک و براق و بی روح که همه اش بیک شکل بود چه می توانستم بکشم که شاهکار بشود ؟ اما در تمام هستی خودم ذوق سرشار و حرارت مفرطی حس می کردم، یکجور ویر و شور مخصوصی بود ، می خواستم این چشمهایی که برای همیشه بسته شده بود روی کاغذ بکشم و برای خودم نگهدارم. این حس مرا وادار کرد که تصمیم خود را عملی بکنم، یعنی دست خودم نبود. آنهم وقتی که آدم با یک مرده محبوس است - همین فکر شادی مخصوصی در من تولید کرد. بالاخره چراغ را که دود می کرد خاموش کردم، دو شمعدان آوردم و بالای سر او روشن کردم - جلو نور لرزان شمع حالت صورتش آرامتر شد و در سایه روشن اطاق حالت مرموز و اثیری بخودش گرفت - کاغذ و لوازم کارم را برداشتم آمدم کنار تخت او -چون دیگر این تخت مال او بود- می خواستم این شکلی که خیلی آهسته و خرده خرده محکوم به تجزیه و نیستی بود، این شکلی که ظاهرا بی حرکت و بیک حالت بود سر فارغ از رویش بکشم ، روی کاغذ خطوط اصلی آنرا ضبط کنم .-همان خطوطی که از این صورت در من موثر بود انتخاب بکنم.- نقاشی هرچند مختصر و ساده باشد ولی باید تاثیر بکند و روحی داشته باشد ، اما من که عادت به نقاشی چاپی روی جلد قلمدان کرده بودم حالا باید فکر خودم را بکار بیندازم و *************************** زنده شده ، عشق من در کالبد او روح دمیده - اما از نزدیک بوی مرده، بوی مردهء تجزیه شده را حس می کردم - روی تنش کرم های کوچک در هم میلولیدند و دو مگس زنبور طلایی دور ا و جلو روشنایی شمع پرواز می- کردند- او کاملا مرده بود ولی چرا، چطور چشمهایش باز شد؟ نمیدانم. آیا در حالت رویا دیده بودم، آیا حقیقت داشت. نمیخواهم کسی این پرسش را از من بکند، ولی اصل کار صورت او- نه، چشمهایش بود و حالا این چشمها را داشتم ، روح چشمهایش را روی کاغذ داشتم و دیگر تنش بدرد من نمی خورد، این تنی که محکوم به نیستی و طعمهء کرم ها و موشهای زیرزمین بود! حالا از این ببعد او در اختیار من بود، نه من دست نشاندهء او. هر دقیقه که مایل بودم می توانستم چشم هایش را ببینم - نقاشی را با احتیاط هر چه تمامتر بردم در قوطی حلبی خودم که جای دخلم بود گذاشتم و در پستوی اطاقم پنهان کردم. شب پاورچین پاورچین می رفت. گویا باندازهء کافی خستگی در کرده بود، صداهای دور دست خفیف بگوش می رسید ، شاید یک مرغ یا پرندهء رهگذری خواب میدید ، شاید گیاه ها میروییدند- در این وقت ستاره ای رنگ پریده پشت توده های ابر ناپدید می شدند. روی صورتم نفس ملایم صبح را حس کردم و در همین وقت بانگ خروس از دور بلند شد. آیا با مرده چه می توانستم بکنم؟ با مرده ای که تنش شروع به تجزیه شدن کرده بود! اول بخیالم رسید او را در اطاق خودم چال بکنم، بعد فکر ردم او را ببرم بیرون و در چاهی بیندازم ،در چاهی که دور آن گل های نیلوفر کبود روییده باشد-اما همهء این کارها برای این که کسی نبیند چقدر فکر، چقدر زحمت و تردستی لازم داشت! بعلاوه نمی خواستم که نگاه بیگانه به او بیفتد ، همهء اینکارها را می بایست به تنهایی و بدست خودم انجام بدهم-من بدرک، اصلا زندگی من بعد از او چه فایده ای داشت؟ اما او، هرگز، هرگز هیچ کس از مردمان معمولی ، هیچکس بغیر از من نمی بایستی که چشمش بمردهء او بیفتد- او آمده بود در اطاق من ، جسم سرد و سایه اش را تسلیم من کرده بود برای این که کس دیگری او را نبیند برای این که به نگاه بیگانه آلوده نشود - بالاخره فکری به ذهنم رسید: اگر تن او را تکه تکه می کردم و در چمدان کهنهء خودم می گذاشتم و با خود می بردم بیرون- دور ، خیلی دور از چشم مردم و آن را چال می کردم. این دفعه دیگر تردید نکردم ، کارد دسته استخوانی که در پستوی اطاقم داشتم آوردم و خیلی با دقت اول لباس سیاه نازکی که مثل تار عنکبوت او را در میان خودش محبوس کرده بود - تنها چیزیکه بدنش را پوشانده بود پاره کردم- مثل این بود که او قد کشیده بود چون بلندتر از معمول بنظرم جلوه کرد، بعد سرش را جدا کردم - چکه های خون لخته شدهء سرد از گلویش بیرون آمد ، بعد دست ها و پاهایش را بریدم و همهء تن او را با اعضایش مرتب در چمدان جا دادم و لباسش همان لباس سیاه را رویش کشیدم - در چمدان را قفل کردم و کلیدش را در جیبم گذاشتم - همینکه فارغ شدم نفس راحتی کشیدم ، چمدان را برداشتم وزن کردم ، سنگین بود، هیچوقت آنقدر احساس خستگی در من پیدا نشده بود - نه هرگز نمی توانستم چمدان را بتنهایی با خودم ببرم. هوا دوباره ابر و باران خفیفی شروع شده بود. از اطاقم بیرون رفتم تا شاید کسی را پیدا کنم که چمدان را همراه من بیاورد-در آن حوالی دیاری دیده نمی شد. کمی دورتر درست دقت کردم از پشت هوای مه آلود پیرمردی قوزی را دیدم که قوز کرده و زیر یک درخت سرو نشسته بود. صورتش را که با شال گردن پهنی پیچیده بود دیده نمی شد - آهسته نزدیک او رفتم هنوز چیزی نگفته بودم، پیرمرد خندهء دورگهء خشک و زننده ای کرد بطوریکه موهای تنم راست شد و گفت : «-اگه حمال خواستی من خودم حاضرم هان- یه کالسکهء نعش کش هم دارم - من هر روز مرده ها رو می برم شاعبدالعظیم خاک میسپرم ها ، من تابوت هم میسازم ، باندازهء هرکسی تابوت دارم بطوریکه مو نمیزنه، من خودم حاضرم ، همین الان!... قهقه خندید بطوریکه شانه هایش میلرزید. من با دست اشاره بسمت خانه ام کردم ولی او فرصت حرف زدن بمن نداد و گفت : «- لازم نیس، من خونهء تو رو بلدم، همین الآن هان.» از سر جایش بلند شد من بطرف خانه ام برگشتم ، رفتم در اطاقم و چمدان مرده را بزحمت تا دم در آوردم. دیدم یک کالسکهء نعش کش کهنه و اسقاط دم در است که بآن دو اسب سیاه لاغر مثل تشریح بسته شده بود - پیرمرد قوزکرده آن بالا روی نشیمن نشسته بود و یک شلاق بلند در دست داشت، ولی اصلا برنگشت بطرف من نگاه بکند - من چمدان را بزحمت در درون کالسکه گذاشتم که میانش جای مخصوصی برای تابوت بود. خودم هم رفتم بالا میان جای تابوت دراز کشیدم و سرم را روی لبهء آن گذاشتم تا بتوانم اطراف را ببینم - بعد چمدان را روی سینه ام لغزانیدم و با دو دستم محکم نگهداشتم. شلاق در هوا صدا کرد ، اسبها نفس زنان براه افتادند ، از بینی آنها بخار نفسشان مثل لولهء دود در هوای بارانی دیده می شد و خیزهای بلند و ملایم بر می داشتند - دستهای لاغر آنها مثل دزدی که طبق قانون انگشتهایش را بریده و در روغن داغ فرو کرده باشند آهسته بلند و بی صدا روی زمین گذاشته می شد - صدای زنگوله های گردن آنها در هوای مرطوب بآهنگ مخصوصی مترنم بود - یک نوع راحتی بی دلیل و نا گفتنی سرتا پای مرا گرفته بود، بطوری که از حرکت کالسکهء نعش کش آب تو دلم تکان نمیخورد - فقط سنگینی چمدان را روی قفسهء سینه ام حس میکردم.- مردهء او، نعش او ، مثل این بود که همیشه این وزن روی سینهء مرا فشار می داده. مه غلیظ اطراف جاده را گرفته بود. کالسگه با سرعت و راحتی مخصوصی از کوه و دشت و رودخانه می گذشت، اطراف من یک چشم انداز جدید و بیمانندی پیدا بود که نه در خواب و نه در بیداری دیده بودم. کوههای بریده بریده ، درخت های عجیب و غریب توسری خورده ، نفرین - زده از دو جانب جاده پیدا که از لابلای آن خانه های خاکستری رنگ باشکال سه گوشه، مکعب و منشور و با پنجره های کوتاه و تاریک بدون شییه دیده می شد - این پنجره ها بچشمهای گیج کسی که تب هذیانی داشته باشد شبیه بود. نمی دانم دیوارها با خودشان چه داشتند که سرما و برودت را تا قلب انسان انتقال می دادند. مثل این بود که هرگز یک موجود زنده نمی وانست در این خانه ها مسکن داشته باشد، شاید برای سایهء موجودات اثیری این خانه ها درست شده بود. گویا کالسگه چی مرا از جادهء مخصوصی و یا از بیراهه می برد، بعضی جاها فقط تنه های بریده و درختهای کج و کوله دور جاده را گرفته بودند و پشت آنها خانه های پست و بلند ، بشکلهای هندسی ، مخروطی ، مخروط ناقص با پنجره های باریک و کج دیده می شد که گل های نیلوفر کبود از لای آنها در آمده بود و از در و دیوار بالا می رفت. این منظره یکمرتبه پشت مه غلیظ ناپدید شد - ابرهای سنگین باردار قلهء کوهها را در میان گرفته میفشردند و نم نم باران مانند کرد و غبار ویلان و بی تکلیف در هوا پراکنده شده بود . بعد از آنکه مدتها رفتیم نزدیک یک کوه بلند بی آب و علف کالسگهء نعش کش نگهداشت من چمدان را از روی سینه ام لغزانيدم و بلند شدم. پشت کوه یک محوطهء خلوت ، آرام و باصفا بود، یک جایی که هرگز ندیده بودم و نی شناختم ولی بنظرم آشنا آمد مثل اینکه خارج از تصور من نبود - روی زمین از بته های نیلوفر کبود بی بو پوشیده شده بود، بنظر میآمد که تاکنون کسی پایش را در این محل نگذاشته بود - من چمدان را روی زمین گذاشتم ، پیرمرد کالسگه چی رویش را برگرداند و گفت : -اینجا شاعبدالعظیمه ، جایی بهتر از این برات پیدا نمیشه ، پرنده پر نمیزنه هان!... من دست کردم جیبم کرایهء کالسگه چی را بپردازم ، دو قران و یک عباسی بیشتر توی جیبم نبود . کالسگه چی خندهء خشک زننده ای کرد و گفت : « -قابلی نداره، بعد می گیرم.خونت رو بلدم، دیگه با من کاری نداشتین هان؟ همینقدر بدون که در قبر کنی من بی سررشته نیستم هان؟ خجالت نداره بریم همینجا نزدیک رودخونه کنار درخت سرو یه گودال باندازهء چمدون برات می کنم و می روم.» پِرمرد با چالاکی مخصوصی که من نمی توانستم تصورش را بکنم از نشیمن خود پایین جست. من چمدان را برداشتم و دو نفری رفتیم کنار تنهء درختی که پهلوی رودخانهءخشکی بود او گفت : -همینجا خوبه؟ و بی آنکه منتظر جواب من بشود با بیلچه و کلنگی که همراه داشت مشغول کندن شد. من چمدان را زمین گذاشتم و سرجای خودم مات ایستاده بودم. پیرمرد با پشت خمیده و چالاکی آدم کهنه کاری مشغول بود ، در ضمن کند و کو چیزی شبیه کوزهء لعابی پیدا کرد آنرا در دستمال چرکی پیچیده بلند شد و گفت : اينهم گودال هان ، درس باندازه چمدونه ، مو نميزنه هان ! من دست کردم جيبم که مزدش را بدهم . دوقران و يک عباسی بيشتر نداشتم ، پيرمرد خنده خشک چندش انگيزی کردو گفت : - نمی خواد ، قابلی نداره . من خونتونو بلدم هان - وانگهی عوض مزدم من يک کوزه پيدا کردم ، يه گلدون راغه ، ماله شهر قديم ری هان ! بعد با هيکل خميده قوز کرده اش می خنديد ! بطوريکه شانه هايش می لرزيد . کوزه را که ميان دستمال چروکی بسته بود زير بغلش گرفته بود و بطرف کالسکه نعش کش رفت و با چالاکی مخصوصی بالای نشيمن قرار گرفت . شلاق در هوا صدا کرد ، اسبها نفس زنان براه افتادند ، صدای زنگوله گردن آنها در هوای مرطوب به آهنگ مخصوصی مترنم بود و کم کم پشت توده مه از چشم من ناپديد شد. همينکه تنها ماندم نفس راحتی کشيدم ، مثل اينکه بار سنگينی از روی سينه ام برداشته شد و آرامش گوارايی سرتا پايم را فرا گرفت - دور خودم را نگاه کردم : اينجا محوطه کوچکی بود که ميان تپه ها و کوههای کبود گير کرده بود . روی يکرشته کوه آثار و بناهای قديمی با خشت های کلفت و يک رودخانه خشک در آن نزديکی ديده می شد. - اين محل دنج، دورافتاده و بی سروصداا بود. من از ته دل خوشحال بودم و پيش خودم فکر کردم اين چشمهای درشت وقتی که از خواب زمينی بيدار می شد جايی به فراخور ساختمان و قيافه اش پيدا می کرد وانگهی می بايستی که او دور از ساير مردم ، دور از مرده ديگران باشد همانطوريکه در زندگيش دور از زندگی ديگران بود. چمدان را با احتياط برداشتم و ميان گودال گذاشتم - گودال درست باندازه چمدان بود ، مو نميزد ، ولی برای آخرين بار خواستم فقط يک بار در آن - در چمدان نگاه کنم . دور خودم را نگاه کردم دياری ديده نمی شد ، کليد را از جيبم درآوردم و در چمدان را باز کردم - اما وقتی که گوشه لباس سياه او را پس زدم در ميان خون دلمه شده و کرمهايی که در هم می لوليدند دور چشم درشت سياه ديدم که بدون حالت رک زده بمن نگاه می کرد و زندگی من ته اين چشمها غرق شده بود. بتعجيل در چمدان را بستم و خاک رويش ريختم بعد با لگد خاک را محکم کردم ، رفتم از بته های نيلوفر کبود بی بو آوردم و روی خاکش نشا کردم ، بعد قلبه سنگ و شن آورم و رويش پاشيدم تا اثر قبر اين کار را انجام دادم که خودم هم نمی توانستم قبر او را از باقی زمين تشخيص بدهم . کارم که تمام شد نگاهی بخودم انداختم ، ديدم لباسم خاک آلود ، پاره و خون لخته شده سياهی به آن چسبيده بود ، دو مگس زنبور طلايی دورم پرواز می کردند و کرمهای کوچکی به تنم چسبيده بود که درهم می لوليدند خواستم لکه خون روی دامن لباسم را پاک کنم اما هرچه آستينم را با آب دهن تر می کردم و رويش می ماليدم لکه خون بدتر می دوانيد و غليظ تر می شد. بطوريکه بتمام تنم نشد می کرد و سرمای لزج خون را روی تنم حس کردم . نزديک غروب بود ، نم نم باران می آمد ، من بی اراده چرخ کالسکه نعش کش را گرفتم و راه افتادم همينکه هوا تاريک شد جای چرخ کالسکه نعش کش را گم کردم ، بی مقصد ، بی فکر و بی اراده در تاريکی غليظ متراکم آهسته راه افتادم و نمی دانستم که بکجا خواهم رسيد چون بعداز او ، بعد از اينکه آن چشمهای سياه درشت را ميان خون دلمه شده ديده بودم ، در شب تاريکی ، درشت عميقی که تا سرتاسر زندگی مرا فراگرفته بود راه می رفتم ، چون دو چشمی که بمنزله چراغ آن بود برای هميشه خاموش شده بود و دراينصورت برايم يکسان بود که بمکان و ماوايی برسم يا هرگز نرسم . سکوت کامل فرمانروايی داشت ، بنظرم آمد که همه مرا ترک کرده بودند ، بموجودات بی جان پناه بردم . رابطه ای بين من و جريان طبيعت ، بين من و تاريکی عميقی که در روح من پايين آمده بود توليد شده بود - اين سکوت يکجور زبانی است که ما نمی فهميم ، از شدت کيف سرم گيج رفت ؛ حالت قی بمن دست داد و پاهايم سست شد. خستگی بی پايانی در خودم حس کردم ؛ رفتم در قبرستان کنار جاده روی سنگ قبری نشستم ، سرم را ميان دو دستم گرفتم و بحال خودم حيران بودم - ناگهان صدای خنده خشک زننده ای مرا بخودم آورد ، رويم را برگردانيدم و ديدم هيکلی که سرورويش را با شال گردن پيچيده بود پهلويم نشسته بود و چيزی در دستمال بسته زير بغلش بود ، رويش را بمن کرد و گفت : - حتما تو می خواسی شهر بری ، راهو گم کردی هان ؟ لابد با خودت ميگی نگاهم ياد باران کرده امشب مرا سر در گريبان کرده امشب غم و فرياد من از اين و ان نيست دلم يادرفيقان کرده امشب
reflex اعضا	# : 8 Oct 2008 20:14 ای پرنده ی مهاجر ای پر از شهوت رفتن*** فاصله قد یه دنیاست بین دنیای تو با من*

<< . 1 . 2 . 3 .

Powered by MiniBB