|
|
به پندار داناي مغرب زمين /پديد آور پند نو داروين
زمانه ز ميمون،دمي كم نمود /سپس ناسزا نامش،آدم نمود
اگر آدميت بر اين بي دمي است /دمي كو؟كه من عارم از آدميست
چو اجدادم اي كاش ميمون بدم /كه در جنگلي راحت اكنون بدم
مرا آفريدند انسان چرا؟ /چرا آفريدند اينسان مرا؟
اگر پشه اي بودم اندر هوا اگر اشتري بودم اندر چرا
بدم گر كه مور لگد خورده اي /و يا كرم بي قوت افسرده اي
اگر كند دندان شغالي بدم /اگر گرگ آشفته حالي بدم
از اين نيك تر بد كه انسان شدم /معذب ترين جنس حيوان شدم
تو اي مرغ،آسوده در لانه اي/خوشا بر تو مرغي و انسان ني اي
گرازا ! تو بر طالع خود بناز /كه ناگشتي انسان و گشتي گراز
تو اي بدترين جنس انسان بشر /ز حيوان درنده،درنده تر
نه روباهي اما به موذي گري /ز روبه صد اندازه موذي تري
تو گوئی كه عقرب ني ام پيش خود/ولي هم چو عقرب زني نيش خود
من اي قوم،جنس شما نيستم /دو پا دارم،اما دو پا نيستم
نه ازتان فزونم نه ازتان كمم /كه من نيز مثل شما آدمم
ولي چون شما پست و دون و پليد /جهان آفرين،مر مرا نافريد
"هراكليت"را بس ز مردم گزند /رسيدي ، همي گفت مردم سگند
من آن آدمي،بر سگان اجنبي /چو در قوم غدّار فاسق،نبي
سگ ار اجنبي ديد عو عو كند /مرا نيز اين قوم دون هو كند
همين قصه اكنون بود حال من /كه عو عو نمايند دنبال من
كساني كه اكنون مرا عو كنند /سگند اجنبي ديده،عوعو كنند
چه غم دشمنان گر مرا هو زنند؟ /ولي دوستان از چه نارو زنند؟
تاسّي به خصم دني مي كنند /به من دوستان دشمني مي كنند
گر اين دشمني از حسد مي كنند / قسم بر رفاقت كه بد مي كنند
من اين نوع خود،ناپسنديده ام /بسي رنج ديدم كه رنجيده ام
مرا گر چه طبعي ست پر اقتدار /چون من ديده،كم ديده ي روزگار
به هر نكته،گمارم به كار /بود وصفش ار يك،نمايد هزار
ولي از پي ذمّ نوع بشر /همين دم بريده دني جانور:
كند هر چه كوشش فزايد به كار /نيارد سرايد يكي از هزار
نجويم يكي ناسزا در كلام /كلام است در ذمّ او ناتمام
به ناچار نوع بشر خوانمش /همين نام را ناسزا دانمش
كجا ناسزا،آدمي را سزاست؟ /بر ناسزا،آدمي ناسزاست
بر اين دم بريده دني جانور /چه فحشي دهم به ز نوع بشر
همه فحش ها بحر آدم كم است /كه فحش همه فحش ها آدم است
|
