««««++ مهدی اخوان ثالث ++»»»» (2)

صفحه اصلی \| صفحه اصلی انجمن \| عکس سکسی ایرانی \| داستانهای سکسی فیلم سکسی \| سکسولوژی \| خنده بازار \| داستانهای سکسی(English)	آویزون

انجمن ها \| پاسخ \| وضعیت \| ثبت نام \| جستجو \| قوانین \| آخرین ارسالها \|

انجمن آویزون / فرهنگ و ادبیات و داستان / ««««++ مهدی اخوان ثالث ++»»»»

<< . 1 . 2 . 3 . 4 . 5 . 6 . 7 . >>

نویسنده	پیام
khoshhal001 اعضا	# : 21 Oct 2006 17:03 ««روي جاده ي نمناك »» اگرچه حاليا ديريست كان بي كاروان كولي ازين دشت غبار آلود كوچيده ست و طرف دامن از اين خاك دامنگير برچيده ست هنوز از خويش پرسم گاه آه چه مي ديده ست آن غمناك روي جاده ي نمناك ؟ زني گم كرده بويي آشنا و آزار دلخواهي ؟ سگي ناگاه ديگر بار وزيده بر تنش گمگشته عهدي مهربان با او چنانچون پاره يا پيرار ؟ سيه روزي خزيده در حصاري سرخ ؟ اسيري از عبث بيزار و سير از عمر به تلخي باخته دار و ندار زندگي را در قناري سرخ ؟ و شايد هم درختي ريخته هر روز همچون سايه در زيرش هزاران قطره خون بر خاك روي جاده ي نمناك ؟ چه نجوا داشته با خويش ؟ پ يامي ديگر از تاريكخون دلمرده ي سوداده كافكا ؟ همه خشم و همه نفرين ، همه درد و همه دشنام ؟ درود ديگري بر هوش جاويد قرون و حيرت عصباني اعصار ابر رند همه آفاق ، مست راستين خيام ؟ تقوي ديگري بر عهد و هنجار عرب ، يا باز تفي ديگر به ريش عرش و بر آين اين ايام ؟ چه نقشي مي زده ست آن خوب به مهر و مردمي يا خشم يا نفرت ؟ به شوق و شور يا حسرت ؟ دگر بر خاك يا افلاك روي جاده ي نمناك ؟ دگر ره مانده تنها با غمش در پيش آيينه مگر ، آن نازنين عياروش لوطي ؟ شكايت مي كند ز آن عشق نافرجام ديرينه وز او پنهان به خاطر مي سپارد گفته اش طوطي ؟ كدامين شهسوار باستان مي تاخته چالاك فكنده صيد بر فتراك روي جاده ي نمناك ؟ هزاران سايه جنبد باغ را ، چون باد برخيزد گهي چونان گهي چونين كه مي داند چه مي ديده ست آن غمگين ؟ دگر ديريست كز اين منزل ناپاك كوچيده ست و طرف دامن از اين خاك برچيده ست ولي من نيك مي دانم چو نقش روز روشن بر جبين غيب مي خوانم كه او هر نقش مي بسته ست ،‌ يا هر جلوه مي ديده ست نمي ديده ست چون خود پاك روي جاده ي نمناك
khoshhal001 اعضا	# : 21 Oct 2006 17:04 ««آواز چگور »» وقتي كه شب هنگام گامي چند دور از من نزديك ديواري كه بر آن تكيه مي زد بيشتر شبها با خاطر خود مي نشست و ساز مي زد مرد و موجهاي زير و اوج نغمه هاي او چون مشتي افسون در فضاي شب رها مي شد من خوب مي ديدم گروهي خسته از ارواح تبعيدي در تيرگي آرام از سويي به سويي راه مي رفتند احوالشان از خستگي مي گفت ، اما هيچ يك چيزي نمي گفتند خاموش و غمگين كوچ مي كردند افتان و خيزان ، بيشتر با پشت هاي خم فرسوده زير پشتواره ي سرنوشتي شوم و بي حاصل چون قوم مبعوثي براي رنج و تبعيد و اسارت ، اين وديعه هاي خلقت را همراه مي بردند من خوب مي ديدم كه بي شك از چگور او مي آمد آن اشباح رنجور و سيه بيرون وز زير انگشتان چالاك و صبور او بس كن خدا را ، اي چگوري ، بس ساز تو وحشتناك و غمگين است هر پنجه كانجا مي خراماني بر پرده هاي آشنا با درد گويي كه چنگم در جگر مي افكني ، اين ست كه م تاب و آرام شنيدن نيست اين ست در اين چگور پير تو ، اي مرد ، پنهان كيست ؟ روح كدامين شوربخت دردمند آيا در آن حصار تنگ زندانيست ؟ با من بگو ؟ اي بينوا ي دوره گرد ، آخر با ساز پيرت ايم چه آواز ، اين چه آيين ست ؟ گويد چگوري : اين نه آوازست نفرين ست آواره اي آواز او چون نوحه يا چون ناله اي از گور گوري ازين عهد سيه دل دور اينجاست تو چون شناسي ، اين روح سيه پوش قبيله ي ماست از قتل عام هولناك قرنها جسته آزرده خسته ديري ست در اين كنج حسرت مأمني جسته گاهي كه بيند زخمه اي دمساز و باشد پنجه اي همدرد خواند رثاي عهد و آيين عزيزش را غمگين و آهسته اينك چگوري لحظه اي خاموش مي ماند و آنگاه مي خواند شو تا بشو گير ،‌ اي خدا ، بر كوهساران مي باره بارون ، اي خدا ، مي باره بارون از خان خانان ، اي خدا ، سردار بجنور من شكوه دارن ، اي خدا ، دل زار و زارون آتش گرفتم ، اي خدا ، آتش گرفتم شش تا جوونم ، اي خدا ، شد تير بارون ابر بهارون ، اي خدا بر كوه نباره بر من بباره ، اي خدا ، دل لاله زارون بس كن خدا را بي خودم كردي من در چگور تو صداي گريه ي خود را شنيدم باز من مي شناسم ، اين صداي گريه ي من بود بي اعتنا با من مرد چگوري همجنان سرگرم با كارش و آن كاروان سايه يو اشباح در راه و رفتارش
khoshhal001 اعضا	# : 21 Oct 2006 17:05 ««پرستار »» شب از شبهاي پاييزي ست از آن همدرد و با من مهربان شبهاي شك آور ملول و سخته دل گريان و طولاني شبي كه در گمانم من كه آيا بر شبم گريد ، چنين همدرد و يا بر بامدادم گريد ، از من نيز پنهاني من اين مي گويم و دنباله دارد شب خموش و مهربان با من به كردار پرستاري سيه پوش پيشاپيش ،‌ دل بركنده از بيمار نشسته در كنارم ، اشك بارد شب من اينها گويم و دنباله دارد شب

khoshhal001 اعضا	# : 21 Oct 2006 17:05 ««غزل 4 »» ون پرده ي حرير بلندي خوابيده مخمل شب ، تاريك مثل شب آيينه ي سياهش چون آينه عميق سقف رفيع گنبد بشكوهش لبريز از خموشي ،‌ وز خويش لب به لب امشب بياد مخمل زلف نجيب تو شب را چو گربه اي كه بخوابد به دامنم من ناز مي كنم چون مشتري درخشان ،‌ چون زهره آشنا امشب دگر به نام صدا مي زنم تو را نام ترا به هر كه رسد مي دهم نشان آنجا نگاه كن نام تو را به شادي آواز مي كنم امشب به سوي قدس اهورائي پرواز مي كنم
khoshhal001 اعضا	# : 21 Oct 2006 17:06 ««در آن لحظه »» در آن لحظه كه من از پنجره بيرون نگا كردم كلاغي روي بام خانه ي همسايه ي ما بود و بر چيزي ، نميدانم چه ، شايد تكه استخواني دمادم تق و تق منقار مي زد باز و نزديكش كلاغي روي آنتن قار مي زد باز نمي دانم چرا ، شايد براي آنكه اين دنيا بخيل است و تنها مي خورد هر كس كه دارد در آن لحظه از آن آنتن چه امواجي گذر مي كرد كه در آن موجها شايد يكي نطقي در اين معني كه شيريرن است غم شيرين تر از شهد و شكر مي كرد نمي دانم چرا ، شايد براي آنكه اين دنيا عجيب است شلوغ است دروغ است و غريب است و در آن موجها شايد در آن لحظه جواني هم براي دوستداران صداي پير مردي تار مي زد باز نمي دانم چرا ، شايد براي آنكه اين دنيا پر است از ساز و از آواز و بسياري صداهايي كه دارد تار وپودي گرم و نرم و بسياري كه بي شرم در آن لحظه گمان كردم يكي هم داشت خود را دار مي زد باز نمي دانم چرا شايد براي آنكه اين دنيا كشنده ست دد است درنده است بد است زننده ست و بيش از اين همه اسباب خنده ست در آن لحظه يكي ميوه فروش دوره گرد بد صدا هم دمادم ميوه ي پوسيده اش را جار مي زد باز نمي دانم چرا ، شايد براي آنكه اين دنيا بزرگ است و دور است و كور است در آن لحظه كه مي پژمرد و مي رفت و لختي عمر جاويدان هستي را بغارت با شنتابي اشنا مي برد و مي رفت در آن پرشور لحظه دل من با چه اصراري تو را خواست و مي دانم چرا خواست و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده كه نامش عمر و دنياست اگر باشي تو با من ، خوب و جاويدان و زيباست
khoshhal001 اعضا	# : 21 Oct 2006 17:07 ««حالت»» آفاق پوشيده از فر بيخويشي است و نوازش اي لحظه هاي گريزان صفاي شما باد دمتان و ناز قدمتان گرامي ،‌ سلام !‌ اندر آييد اين شهر خاموش در دوردست فراموش جاويد جاي شما باد اي لحظه هاي شگفت و گريزان كه گاهي چه كمياب اين مشت خون و خجل را در بارش نور نوشين خود مي نوازيد او مي پرد چون دل پر سرود قناري از شهر بند حصارش فراتر و مي تپد چون پر بيمناك كبوتر تن ،‌ شنگي از رقص لبريز سر ، چنگي از شوق سرشار غم دور و انديشه ي بيش و كم دور هستي همه لذت و شور اي لحظه هاي بديناسن شگفت از كجاييد ؟ كي ، وز كدامين ره آييد ؟ از باغهاي نگارين سمتي ؟ از بودن و تندرستي ؟ از ديدن و آزمودن ؟ نه من بس بودم و آزمودم حتي گاهي خوشم آمد از خنده و بازي كودكانم اما نه اي آنچنان لحظه ها از كجاييد ؟ از شوق آينده هاي بلورين / يا يادهاي عزيز گذشته ؟ نه آينده ؟ هوم ، حيف ، هيهات و اما گذشته افسوس باز آن بزرگ اوستادم يادم آمد چون سيلي از آتش آمد با ابري از دود بدرود اي لحظه ! اي لحظه !‌ بدرود بدرود
khoshhal001 اعضا	# : 21 Oct 2006 17:08 ««صبوحي»» در اين شبگير كدامين جام و پيغام صبوحي مستتان كرده ست ؟ اي مرغان كه چونين بر برهنه شاخه هاي اين درخت برده خوابش دور غريب افتاده از اقران بستانش در اين بيغوله ي مهجور قرار از دست داده ، شاد مي شنگيد و مي خوانيد ؟ خوشا ، ديگر خوشا حال شما ، اما سپهر پير بد عهد است و بي مهر است ، مي دانيد ؟ كدامين جام و پيغام ؟ اوه بهار ، آنجا نگه كن ، با همين آفاق تنگ خانه ي تو باز هم آن كوه ها پيداست شنل برفينه شان دستار گردن گشته ، جنبد ، جنبش بدرود زمستان گو بپوشد شهر را در سايه هاي تيره و سردش بهار آنجاست ، ها ، آنك طلايه ي روشنش ، چون شعله اي در دود بهار اينجاست ، در دلهاي ما ، آوازهاي ما و پرواز پرستوها در آن دامان ابرآلود هزاران كاروان از خوبتر پيغام و شيرين تر خبرپويان و گوش آشنا جويان تو چه شنفتي به جز بانگ خروس و خر در اين دهكور دور افتاده از معبر چنين غمگين و هاياهاي كدامين سوگ مي گرياندت اي ابر شبگيران اسفندي ؟ اگر دوريم اگر نزديك بيا با هم بگرييم اي چو من تاريك
khoshhal001 اعضا	# : 21 Oct 2006 17:09 ««و نه هيچ »» نه زورقي و نه سيلي ، نه سايه ي ابري تهي ست آينه مرداب انزواي مرا خوش آنكه سر رسدم روز و سردمهر سپهر شبي دو گرم به شيون كند سراي مرا

khoshhal001 اعضا	# : 21 Oct 2006 17:10 ««سبز»» با تو ديشب تا كجا رفتم تا خدا وانسوي صحراي خدا رفتم من نمي گويم ملايك بال در بالم شنا كردند من نمي گويم كه باران طلا آمد ليك اي عطر سبز سايه پرورده اي پري كه باد مي بردت از چمنزار حرير پر گل پرده تا حريم سايه هاي سبز تا بهار سبزه هاي عطر تا دياري كه غريبيهاش مي آمد به چشم آشنا ، رفتم پا به پاي تو كه مي بردي مرا با خويش همچنان كز خويش و بي خويشي در ركاب تو كه مي رفتي هم عنان با نور در مجلل هودج سر و سرود و هوش و حيراني سوي اقصامرزهاي دور تو قصيل اسب بي آرام من ، تو چتر طاووس نر مستم تو گراميتر تعلق ،‌ زمردين زنجير زهر مهربان من پا به پاي تو تا تجرد تا رها رفتم غرفه هاي خاطرم پر چشمك نور و نوازشها موجساران زير پايم رامتر پل بود شكرها بود و شكايتها رازها بود و تأمل بود با همه سنگيني بودن و سبكبالي بخشودن تا ترازويي كه يك سال بود در آفاق عدل او عزت و عزل و عزا رفتم چند و چونها در دلم مردند كه به سوي بي چرا رفتم شكر پر اشكم نثارت باد خانه ات آباد اي ويراني سبز عزيز من اي زبرجد گون نگين ،‌ خاتمت بازيچه ي هر باد تا كجا بردي مرا ديشب با تو ديشب تا كجا رفتم
khoshhal001 اعضا	# : 21 Oct 2006 17:12 صبح چو مرغي زير باران راه گم كرده گذشته از بيابان شبي چون خيمه ي دشمن شبي را در بياباني - غريب اما - به سر برده فتاده اينك آنجا روي لاشه ي جهد بي حاصل همه چيز وهمه جا خسته و خيس است چو دود روشني كز شعله ي شادي پيام آرد سحر برخاست غبار تيرگي مثل بخار آب ز بشن دشت و در برخاست سپهر افروخت با شرمي كه جاويد است و گاه آيد برآمد عنكبوت زرد و خيس خسته را پر چشم حسرت كرد وزيد آنگاه و آب نور را با نور آب آميخت نسيمي آنچنان آرام كه مخمل را هم از خواب حريرينش نمي انگيخت و روح صبح آنگه پيش چشم من برهنه شد به طنازي و خود را از غبار حسرت و اندوه در آيينه ي زلال جاودانه شست و شويي كرد بزرگ و پاك شد و ان توري زربفت را پوشيد و آنگه طرف دامن تا كران بيكران گسترد و آنگه طرف دامن تا كران بيكران گسترد در اين صبح بزرگ شسته و پاك اهورايي ز تو مي پرسم اي مزدااهورا ، اي اهورامزد نگهدار سپهر پير در بالا بكرداري كه سوي شيب اين پايين نمي افتد و از آن واژگون پرغژم خمش حبه اي بيرون نمي ريزد نگدار زمين چونين در اين پايين بكرداري كه پايين تر نمي ليزد ز بس با صد هزاران كوهميخش كرده اي ستوار نه مي افتد نه مي خيزد ز تو مي پرسم اي مزدااهورا ، اي اهورامزد كه را اين صبح خوش ست و خوب و فرخنده ؟ كه را چون من سرآغاز تهي بيهوده اي ديگر ؟ بگو با من ، بگو ... با ... من كه را گريه ؟ كه را خنده ؟

<< . 1 . 2 . 3 . 4 . 5 . 6 . 7 . >>

Powered by MiniBB