««« فروغ فرخزاد »»» (5)

صفحه اصلی \| صفحه اصلی انجمن \| عکس سکسی ایرانی \| داستانهای سکسی فیلم سکسی \| سکسولوژی \| خنده بازار \| داستانهای سکسی(English)	آویزون

انجمن ها \| پاسخ \| وضعیت \| ثبت نام \| جستجو \| قوانین \| آخرین ارسالها \|

انجمن آویزون / فرهنگ و ادبیات و داستان / ««« فروغ فرخزاد »»»

<< . 1 . 2 . 3 . 4 . 5 . 6 . 7 . >>

نویسنده	پیام
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:43 ديوار در گذشت پر شتاب لحظه هاي سرد چشم های وحشی تو در سكوت خويش گرد من ديوار می سازد می گريزم از تو در بيراه های راه تا ببينم دشت ها را در غبار ماه تا بشويم تن به آب چشمه های نور در مه رنگين صبح گرم تابستان پر كنم دامان ز سوسن های صحرائی بشنوم بانگ خروسان را ز بام كلبه دهقان می گريزم از تو تا در دامن صحرا سخت بفشارم بروی سبزه ها پا را يا بنوشم شبنم سرد علف ها را می گريزم از تو تا در ساحلی متروك از فراز صخره های گمشده در ابر تاريكی بنگرم رقص دوار انگيز توفان های دريا را در غروبی دور چون كبوترهای وحشی زير پر گيرم دشت ها را، كوه ها را، آسمان ها را بشنوم از لابلای بوته های خشك نغمه های شادی مرغان صحرا را می گريزم از تو تا دور از تو بگشايم راه شهر آرزوها را و درون شهر ... قفل سنگين طلائی قصر رؤيا را ليك چشمان تو با فرياد خاموشش راه ها را در نگاهم تار می سازد همچنان در ظلمت رازش گرد من ديوار می سازد عاقبت يكروز ... می گريزم از فسون ديده ترديد می تراوم همچو عطری از گل رنگين رؤياها می خزم در موج گيسوی نسيم شب می روم تا ساحل خورشيد در جهانی خفته در آرامشی جاويد نرم می لغزم درون بستر ابری طلائی رنگ پنجه های نور می ريزد بروی آسمان شاد طرح بس آهنگ من از آنجا سر خوش و آزاد ديده می دوزم به دنيائی كه چشم پر فسون تو راه هايش را به چشمم تار می سازد ديده می دوزم بدنيائی كه چشم پر فسون تو همچنان در ظلمت رازش گرد آن ديوار می سازد ******************************************************
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:44 ستيزه شب چو ماه آسمان پر راز گرد خود آهسته می پيچد حرير راز او چو مرغی خسته از پرواز می نشيند بر درخت خشك پندارم شاخه ها از شوق می لرزند در رگ خاموششان آهسته می جوشد خون يادی دور زندگی سر می شكد چون لاله ای وحشی از شكاف گور از زمین دست نسيمی سرد برگ های خشك را با خشم می روبد آه ... بر ديوار سخت سينه ام گوئی ناشناسی مشت می كوبد «باز كن در ... اوست باز كن در ... اوست» من به خود آهسته می گويم: باز هم رؤيا آنهم اينسان تيره و درهم بايد از داروی تلخ خواب عاقبت بر زخم بيداری نهم مرهم می فشارم پلك های خسته را بر هم ليك بر ديوار سخت سينه ام با خشم ناشناسی مشت می كوبد «باز كن در ... اوست باز كن در ... اوست» دامن از آن سرزمین دور برچيده ناشكيبا دشت ها را نورديده روزها در آتش خورشيد رقصيده نيمه شب ها چون گلی خاموش در سكوت ساحل مهتاب روئيده «باز كن در ... اوست» آسمان ها را به دنبال تو گرديده در ره خود خسته و بی تاب ياسمن ها را به بوی عشق بوئيده بال های خسته اش را در تلاشی گرم هر نسيم رهگذر با مهر بوسيده «باز كن در ... اوست باز كن در ... اوست» اشك حسرت می نشيند بر نگاه من رنگ ظلمت می دود در رنگ آه من ليك من با خشم می گويم: باز هم رؤيا آنهم اينسان تيره و درهم بايد از داروی تلخ خواب عاقبت بر زخم بيداری نهم مرهم می فشارم پلك های خسته را بر هم ******************************************************
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:45 قهر نگه دگر بسوی من چه می كنی؟ چو در بر رقيب من نشسته ای به حيرتم كه بعد از آن فريب ها تو هم پی فريب من نشسته ای به چشم خويش ديدم آن شب ای خدا كه جام خود به جام ديگری زدی چو فال حافظ آن ميانه باز شد تو فال خود به نام ديگری زدی برو ... برو ... بسوی او، مرا چه غم تو آفتابی ... او زمين ... من آسمان بر او بتاب زآنكه من نشسته ام به ناز روی شانه ستارگان بر او بتاب زآنكه گريه می كند در اين ميانه قلب من به حال او كمال عشق باشد اين گذشت ها دل تو مال من، تن تو مال او تو كه مرا به پرده ها كشيده ای چگونه ره نبرده ای به راز من؟ گذشتم از تن تو زانكه در جهان تنی نبود مقصد نياز من اگر بسويت اين چنين دويده ام به عشق عاشقم نه بر وصال تو به ظلمت شبان بی فروغ من خيال عشق خوشتر از خيال تو كنون كه در كنار او نشسته ای تو و شراب و دولت وصال او! گذشته رفت و آن فسانه كهنه شد تن تو ماند و عشق بی زوال او! **************************************************** تشنه من گلی بودم در رگ هر برگ لرزانم خزيده عطر بس افسون در شبی تاريك روئيدم تشنه لب بر ساحل كارون بر تنم تنها شراب شبنم خورشيد می لغزيد يا لب سوزنده مردی كه با چشمان خاموشش سرزنش می كرد دستی را كه از هر شاخه سرسبز غنچه نشكفته ای می چيد پيكرم، فرياد زيبائی در سكوتم نغمه خوان لب های تنهائی ديدگانم خيره در رؤيای شوم سرزمينی دور و رؤيائی كه نسيم رهگذر در گوش من می گفت: «آفتابش رنگ شاد ديگری دارد» عاقبت من بی خبر از ساحل كارون رخت برچيدم در ره خود بس گل پژمرده را ديدم چشم هاشان چشمه خشك كوير غم تشنه يك قطره شبنم من به آن ها سخت خنديدم تا شبی پيدا شد از پشت مه ترديد تكچراغ شهر رؤياها من در آنجا گرم و خواهشبار از زمينی سخت روئيدم نيمه شب جوشيد خون شعر در رگ های سرد من محو شد در رنگ هر گلبرگ رنگ درد من منتظر بودم كه بگشايد برویم آسمان تار ديدگان صبح سيمين را تا بنوشم از لب خورشيد نورافشان شهد سوزان هزاران بوسه تبدار و شيرين را ليكن ای افسوس من نديدم عاقبت در آسمان شهر رؤياها نور خورشيدی زير پايم بوته های خشك با اندوه می نالند «چهره خورشيد شهر ما دريغا سخت تاريك است!» خوب می دانم كه ديگر نيست اميدی نيست اميدی محو شد در جنگل انبوه تاريكی چون رگ نوری طنين آشنای من قطره اشگی هم نيفشاند آسمان تار از نگاه خسته ابری به پای من من گل پژمرده ای هستم چشم هايم چشمه خشك كوير غم تشنه يك بوسه خورشيد تشنه يك قطره شبنم ****************************************************

khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:45 ترس شب تيره و ره دراز و من حيران فانوس گرفته او به راه من بر شعله بی شكيب فانوسش وحشت زده می دود نگاه من بر ما چه گذشت؟ كس چه می داند در بستر سبزه های تر دامان گوئی كه لبش به گردنم آويخت الماس هزار بوسه سوزان بر ما چه گذشت؟ كس چه می داند من او شدم ... او خروش درياها من بوته وحشی نيازی گرم او زمزمه نسيم صحراها من تشنه ميان بازوان او همچون علفی ز شوق روئيدم تا عطر شكوفه های لرزان را در جام شب شكفته نوشيدم باران ستاره ريخت بر مويم از شاخه تكدرخت خاموشی در بستر سبزه های تر دامان من ماندم و شعله های آغوشی می ترسم از اين نسيم بی پروا گر با تنم اينچنين درآويزد ترسم كه ز پيكرم ميان جمع عطر علف فشرده برخيزد! ******************************************************
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:46 دنيای سايه ها شب به روی جاده نمناك سايه های ما ز ما گوئی گريزانند دور از ما در نشيب راه در غبار شوم مهتابی كه می لغزد سرد و سنگين بر فراز شاخه های تاك سوی يگديگر بنرمی پيش می رانند شب به روی جاده نمناك در سكوت خاك عطرآگين ناشكيبا گه به يكديگر مي آويزند سايه های ما ... همچو گل هائی كه مستند از شراب شبنم دوشين گوئی آنها در گريز تلخشان از ما نغمه هائی را كه ما هرگز نمی خوانيم نغمه هائی را كه ما با خشم در سكوت سينه می رانيم زير لب با شوق می خوانند ليك دور از سايه ها بی خبر از قصه دلبستگی هاشان از جدائی ها و از پيوستگی هاشان جسم های خسته ما در ركود خويش زندگی را شكل می بخشند شب به روی جاده نمناك ای بسا پرسيده ام از خود «زندگی آيا درون سايه ها مان رنگ می گيرد؟» «يا كه ما خود سايه های سايه های خويشتن هستيم؟» از هزاران روح سرگردان، گرد من لغزيده در امواج تاريكي، سايه من كو؟ «نور وحشت می درخشد در بلور بانگ خاموشم» سايه من كو؟ سايه من كو؟ من نمی خواهم سايه ام را لحظه ای از خود جدا سازم من نمی خواهم او بلغزد دور از من روی معبرها يا بيفتد خسته و سنگين زير پای رهگذرها او چرا بايد به راه جستجوی خويش روبرو گردد با لبان بسته درها؟ او چرا بايد بسايد تن بر در و ديوار هر خانه؟ او چرا بايد ز نوميدی پا نهد در سرزمينی سرد و بيگانه؟! آه ... ای خورشيد سايه ام را از چه از من دور می سازی؟ از تو می پرسم: تيرگی درد است يا شادی؟ جسم زندانست يا صحرای آزادی؟ ظلمت شب چيست؟ شب، سايه روح سياه كيست؟ او چه می گويد؟ او چه می گويد؟ خسته و سرگشته و حيران می دوم در راه پرسش های بی پايان ****************************************************** پایان دیوان دیوار
lili20 اعضا	# : 5 Aug 2006 13:22 khoshhal001 عاليه..... فروغ يكي از شاعرهاي مورد علاقه منه....خيلي شعرهاش را دوست دارم و يه جورايي شخصيتش را ....شايد به اين دليل كه گاهي احساس مي كنم من هم دلم مي خواد سرم بخوره به سنگ تا بفهمم كه سنگ چيه.... آسمان مال من است/ پنجره، فکر، هوا، عشق، زمين مال من است/چه اهميت دارد ...بقيه اش...
khoshhal001 اعضا	# : 7 Aug 2006 15:52 lili20 مرسی من هم فروغ را دوست دارم ولی هیچ وقت آرزو نکردم سرم بخوره به سنگ چون فقط آدمهایی مثل فروغ دوام میارند
khoshhal001 اعضا	# : 7 Aug 2006 15:54 عنوان کتاب : ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد نویسنده : فروغ فرخزاد

khoshhal001 اعضا	# : 7 Aug 2006 15:56 ....::::: ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد :::::.... عنوان : ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد و این منم زنی تنها در آستانه فصلی سرد در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین و یأس ساده و غمناک اسمان و ناتوانی این دستهای سیمانی . زمان گذشت زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت ساعت چهار بار نواخت امروز روز اول دی ماه است من راز فصلها را میدانم و حرف لحظه ها را میفهمم نجات دهنده در گور خفته است و خاک ، خاک پذیرنده اشارتیست به آرامش زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت در کوچه باد میآمد در کوچه باد میآمد و من به جفت گیری گلها میاندیشم به غنچه هایی با ساقهای لاغر کم خون و این زمان خسته ی مسلول و مردی از کنار درختان خیس می گذرد مردی که رشته های آبی رگهایش مانند مارهای مرده از دو سوی گلو گاهش بالا خزیده اند و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را تکرار می کنند -سلام - سلام و من به جفت گیری گل ها میاندیشم در آستانه فصلی سرد در محفل عزای آینه ها و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ و این غروب بارور شده از دانش سکوت چگونه می شود به آن کسی که میرود اینسان صبور ، سنگین ، سرگردان . فرمان ایست داد . چگونه می شود به مرد گفت که او زنده نیست ، او هیچوقت زنده نبوده است. در کوچه باد میاید کلاغهای منفرد انزوا در باغهای پیر کسالت میچرخند و نردبام چه ارتفاع حقیری دارد . آنها ساده لوحی یک قلب را با خود به قصر قصه ها بردند و اکنون دیگر دیگر چگونه یک نفر به رقص بر خواهد خاست و گیسوان کودکیش را در آبهای جاری خواهد رخت و سیب را که سرانجام چیده است و بوییده است در زیر پالگد خواهد کرد؟ ای یار ، ای یگانه ترین یار چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند . انگار در مسیری از تجسم پرواز بود که یکروز آن پرنده ها نمایان شدند انگار از خطوط سبز تخیل بودند آن برگ های تازه که در شهوت نسیم نفس میزدند انگار آن شعله های بنفش که در ذهن پاک پنجره ها میسوخت چیزی بجز تصور معصومی از چراغ نبود .
khoshhal001 اعضا	# : 7 Aug 2006 15:57 در کوچه ها باد میامد این ابتدای ویرانیست آن روز هم که د ست های تو ویران شد باد میآمد ستاره های عزیز ستاره های مقوایی عزیز وقتی در آسمان ، دروغ وزیدن میگیرد دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه آورد ؟ ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم میرسیم و آنگاه خورشید بر تباهی اجاد ما قضاوت خواهد کرد . من سردم است من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد ای یار ای یگانه ترین یار " آن شراب مگر چند ساله بود ؟ " نگاه کن که در اینجا زمان چه وزنی دارد و ماهیان چگونه گوشت های مرا میجوند چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه میداری ؟ من سردم است و میدانم که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی ز چند قطره خون چیزی بجا نخواهد ماند . خطوط را رها خواهم کرد و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد و از میان شکل های هندسی محدود به پهنه های حسی وسعت چناه خواهم برد من عریانم ، عریانم ، عریانم مثل سکوت های میان کلام های محبت عریانم و زخم های من همه از عشق است از عشق ، عشق ، عشق . من این جزیره ی سرگردان را از انقلاب اقیانوس و انفجار کوه گذر داده ام و تکه تکه شدن ، راز آن وجود متحدی بود که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد . سلام ای شب معصوم ! سلام ای شبی که چشم های گرگ های بیابان را به حفره های استخوانی ایمان و اعتماد بدل میکنی ودر کنار جویبارهای تو ، ارواح بیدها ارواح مهربان تبرها را میبویند من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرف ها و صداها میآیم و این جهان به لانه ی ماران مانند است و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست که همچنان که ترا میبوسند در ذهن خود طناب دار ترا میبافند سلام ای شب معصوم میان پنجره و دیدن همیشه فاصله ایست چرا نگاه نکردم ؟ مانند آن زمانی که مردی از کنار درختان خیس گذر میکرد چرا نگاه نکردم ؟ انگار مادرم گریسته بود آن شب آن شب که من به درد رسیدم و نطفه شکل گرفت آن شب که من عروس خوشه های اقاقی شدم آن شب که اصفهان پر از طنین کاشی آبی بود ، و آن کسی که نیمه ی من بود ، به درون نطفه ی من بازگشته بود ، و من در آینه میدیدش که مثل آینه پاکیزه بود و روشن بود و ناگهان صدایم کرد و من عروس خوشه های اقاقی شدم .انگار مادرم گریسته بود آن شب چه روشنایی بیهوده ای در این دریچه مسدود سر کشید چرا نگاه نکردم ؟ تمام لحظه های سعادت میدانستند که دستهای تو ویران خواهد شد و من نگاه نکردم تا آن زمان که پنجره ی ساعت گشوده شد و آن قناری غمگین چهار بار نواخت چهار بار نواخت و من به ان زن کوچک بر خوردم که چشمهایش ، مانند لانه های خالی سیمرغان بودند و آنچنان که در تحرک رانهایش میرفت گویی بکارت رؤیای پرشکوه مرا با خود بسوی بستر میبرد

<< . 1 . 2 . 3 . 4 . 5 . 6 . 7 . >>

Powered by MiniBB