««« فروغ فرخزاد »»» (4)

صفحه اصلی \| صفحه اصلی انجمن \| عکس سکسی ایرانی \| داستانهای سکسی فیلم سکسی \| سکسولوژی \| خنده بازار \| داستانهای سکسی(English)	آویزون

انجمن ها \| پاسخ \| وضعیت \| ثبت نام \| جستجو \| قوانین \| آخرین ارسالها \|

انجمن آویزون / فرهنگ و ادبیات و داستان / ««« فروغ فرخزاد »»»

<< . 1 . 2 . 3 . 4 . 5 . 6 . 7 . >>

نویسنده	پیام
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:35 نغمه درد در منی و اينهمه زمن جدا با منی و ديده ات بسوی غير بهر من نمانده راه گفتگو تو نشسته گرم گفتگوی غير غرق غم دلم بسينه می طپد با تو بی قرار و بی تو بی قرار وای از آن دمی كه بی خبر زمن بركشی تو رخت خويش ازين ديار سايه توام بهر كجا روی سر نهاده ام به زير پای تو چون تو در جهان نجسته ام هنوز تا كه بر گزينمش بجای تو شادی و غم منی بحيرتم خواهم از تو ... در تو آورم پناه موج وحشيم كه بی خبر ز خويش گشته ام اسير جذبه های ماه گفتی از تو بگسلم ... دريغ و درد رشته وفا مگر گسستنی است؟ بگسلم ز خويش و از تو نگسلم عهد عاشقان مگر شكستنی است؟ ديدمت شبی بخواب و سرخوشم وه ... مگر بخواب ها به بينمت غنچه نيستی كه مست اشتياق خيزم وز شاخه ها بچينمت شعله می كشد به ظلمت شبم آتش كبود ديدگان تو ره مبند ... بلكه ره برم بشوق. در سراچه غم نهان تو ******************************************************* گمشده بعد از آن ديوانگي ها اي دريغ باورم نايد كه عاشق گشته ام گوئيا «او» مرده در من كاينچنين خسته و خاموش و باطل گشته ام هر دم از آئينه می پرسم ملول چيستم ديگر، بچشمت چيستم؟ ليك در آئينه می بينم كه، وای سايه ای هم زانچه بودم نيستم همچو آن رقاصه هندو به ناز پای می كوبم ولی بر گور خويش وه كه با صد حسرت اين ويرانه را روشنی بخشيده ام از نور خويش ره نمی جويم بسوی شهر روز بی گمان در قعر گوری خفته ام گوهری دارم ولی او را ز بيم در دل مرداب ها بنهفته ام می روم ... اما نمی پرسم ز خويش ره كجا ... ؟ منزل كجا ... ؟ مقصود چيست؟ بوسه می بخشم ولی خود غافلم كاين دل ديوانه را معبود كيست «او» چو در من مرد، ناگه هر چه بود در نگاهم حالتی ديگر گرفت گوئيا شب با دو دست سرد خويش روح بی تاب مرا در بر گرفت آه ... آری... اين منم ... اما چه سود «او» كه در من بود، ديگر، نيست، نيست می خروشم زير لب ديوانه وار «او» كه در من بود، آخر كيست، كيست؟ ****************************************************
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:36 اندوه پرست كاش چون پائيز بودم ... كاش چون پائيز بودم كاش چون پائيز خاموش و ملال انگيز بودم برگ های آرزوهايم يكايك زرد می شد آفتاب ديدگانم سرد می شد آسمان سينه ام پر درد می شد ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می زد اشگ هايم همچو باران دامنم را رنگ می زد وه ... چه زيبا بود اگر پائيز بودم وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم شاعری در چشم من می خواند ... شعری آسمانی در كنارم قلب عاشق شعله می زد در شرار آتش دردی نهانی نغمه من ... همچو آوای نسيم پر شكسته عطر غم می ريخت بر دل های خسته پيش رویم: چهره تلخ زمستان جوانی پشت سر: آشوب تابستان عشقی ناگهانی سينه ام: منزلگه اندوه و درد و بدگمانی كاش چون پائيز بودم ... كاش چون پائيز بودم **************************************************** قربانی امشب بر آستان جلال تو آشفته ام ز وسوسه الهام جانم از اين تلاش به تنگ آمد ای شعر ... اي الهه خون آشام ديريست كان سرود خدائی را در گوش من به مهر نمی خوانی دانم كه باز تشنه خون هستی اما ... بس است اينهمه قربانی خوش غافلی كه از سر خودخواهی با بنده ات به قهر چها كردی چون مهر خويش در دلش افكندی او را ز هر چه داشت جدا كردی دردا كه تا بروی تو خنديدم در رنج من نشستی و كوشيدی اشكم چون رنگ خون شقايق شد آنرا بجام كردی و نوشيدی چون نام خود بپای تو افكندم افكنديم به دامن دام ننگ آه ... ای الهه كيست كه می كوبد آئينه امید مرا بر سنگ؟ در عطر بوسه های گناه آلود رؤيای آتشين ترا ديدم همراه با نوای غمی شيرين در معبد سكوت تو رقصيدم اما ... دريغ و درد كه جز حسرت هرگز نبوده باده به جام من افسوس ... ای امید خزان ديده كو تاج پر شكوفه نام من؟ از من جز اين دو ديده اشگ آلود آخر بگو ... چه مانده كه بستانی؟ ای شعر ... ای الهه خون آشام ديگر بس است ... اينهمه قربانی! ****************************************************
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:37 آرزو كاش بر ساحل رودی خاموش عطر مرموز گياهی بودم چو بر آنجا گذرت می افتاد بسراپای تو لب می سودم كاش چون نای شبان می خواندم بنوای دل ديوانه تو خفته بر هودج مواج نسيم می گذشتم ز در خانه تو ... كاش چون ياد دل انگيز زنی می خزيدم به دلت پر تشويش ناگهان چشم ترا می ديدم خيره بر جلوه زيبائی خويش كاش در بستر تنهائی تو پيكرم شمع گنه می افروخت ريشه زهد تو و حسرت من زين گنه كاری شيرين می سوخت كاش از شاخه سرسبز حيات گل اندوه مرا می چيدی كاش در شعر من ای مايه عمر شعله راز مرا می ديدی **************************************************** آبتنی لخت شدم تا در آن هوای دل انگيز پيكر خود را به آب چشمه بشويم وسوسه می ريخت بر دلم شب خاموش تا غم دل را بگوش چشمه بگويم آب خنك بود و موج های درخشان ناله كنان گرد من به شوق خزيدند گوئی با دست های نرم و بلورين جان و تنم را بسوی خويش كشيدند بادی از آن دورها وزيد و شتابان دامنی از گل بروی گيسوی من ريخت عطر دلاويز و تند پونه وحشی از نفس باد در مشام من آويخت چشم فرو بستم و خموش و سبكروح تن به علف های نرم و تازه فشردم همچو زنی كاو غنوده در بر معشوق يكسره خود را به دست چشمه سپردم روی دو ساقم لبان مرتعش آب بوسه زن و بی قرار و تشنه و تبدار ناگه در هم خزيد ... راضی و سرمست جسم من و روح چشمه سار گنه كار ************************************************** سپيده عشق آسمان همچو صفحه دل من روشن از جلوه های مهتابست امشب از خواب خوش گريزانم كه خيال تو خوشتر از خوابست خيره بر سايه های وحشی بيد می خزم در سكوت بستر خويش باز دنبال نغمه ای دلخواه می نهم سر بروی دفتر خويش تن صدها ترانه می رقصد در بلور ظريف آوايم لذتی ناشناس و رؤيا رنگ می دود همچو خون به رگ هايم آه ... گوئی ز دخمه دل من روح شبگرد مه گذر كرده يا نسيمی در اين ره متروك دامن از عطر ياس تر كرده بر لبم شعله های بوسه تو می شكوفد چو لاله گرم نياز در خيالم ستاره ای پر نور می درخشد میان هاله راز ناشناسی درون سينه من پنجه بر چنگ و رود می سايد همره نغمه های موزونش گوئيا بوی عود می آيد آه ... باور نمی كنم كه مرا با تو پيوستنی چنين باشد نگه آندو چشم شورافكن سوی من گرم و دلنشين باشد بی گمان زان جهان رؤيائی زهره بر من فكنده ديده عشق می نويسم بروی دفتر خويش «جاودان باشی، ای سپيده عشق» ****************************************************

khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:38 بر گور ليلی آخر گشوده شد ز هم آن پرده های راز آخر مرا شناختی ای چشم آشنا چون سايه ديگر از چه گريزان شوم ز تو من هستم آن عروس خيالات ديرپا چشم منست اينكه در او خيره مانده ای ليلی كه بود؟ قصه چشم سياه چيست؟ در فكر اين مباش كه چشمان من چرا چون چشم های وحشی ليلی سياه نيست در چشم های ليلی اگر شب شكفته بود در چشم من شكفته گل آتشين عشق لغزيده بر شكوفه لب های خامشم بس قصه ها ز پيچ و خم دلنشين عشق در بند نقش های سرابی و غافلی برگرد ... اين لبان من، اين جام بوسه ها از دام بوسه راه گريزی اگر كه بود ما خود نمی شديم چنين رام بوسه ها! **************************************************** اعتراف تا نهان سازم از تو بار دگر راز اين خاطر پريشان را می كشم بر نگاه ناز آلود نرم و سنگين حجاب مژگان را دل گرفتار خواهش جانسوز از خدا راه چاره می جويم پارساوار در برابر تو سخن از زهد و توبه می گويم آه ... هرگز گمان مبر كه دلم با زبانم رفيق و همراهست هر چه گفتم دروغ بود، دروغ كی ترا گفتم آنچه دلخواهست تو برايم ترانه می خوانی سخنت جذبه ای نهان دارد گوئيا خوابم و ترانه تو از جهانی دگر نشان دارد شايد اينرا شنيده ای كه زنان در دل «آری» و «نه» به لب دارند ضعف خود را عيان نمی سازند رازدار و خموش و مكارند آه، من هم زنم، زنی كه دلش در هوای تو می زند پر و بال دوستت دارم ای خيال لطيف دوستت دارم ای امید محال ****************************************************
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:39 ياد يكروز خفته بوديم و شعاع آفتاب بر سراپامان بنرمی می خزيد روی كاشی های ايوان دست نور سايه هامان را شتابان می كشيد موج رنگين افق پايان نداشت آسمان از عطر روز آكنده بود گرد ما گوئی حرير ابرها پرده ای نيلوفری افكنده بود «دوستت دارم» خموش و خسته جان باز هم لغزيد بر لب های من ليك گوئی در سكوت نيمروز گم شد از بی حاصلی آوای من ناله كردم: آفتاب ... ای آفتاب بر گل خشكيده ای ديگر متاب تشنه لب بوديم و او ما را فريفت در كوير زندگانی چون سراب در خطوط چهره اش ناگه خزيد سايه های حسرت پنهان او چنگ زد خورشيد بر گيسوی من آسمان لغزيد در چشمان او آه ... كاش آن لحظه پايانی نداشت در غم هم محو و رسوا می شديم كاش با خورشيد می آمیختيم كاش همرنگ افق ها می شديم **************************************************** موج تو در چشم من همچو موجی خروشنده و سركش و ناشكيبا كه هر لحظه ات می كشاند بسوئی نسيم هزار آرزوی فريبا تو موجی تو موجی و دريای حسرت مكانت پريشان رنگين افق های فردا نگاه مه آلوده ديدگانت تو دائم بخود در ستيزی تو هرگز نداری سكونی تو دائم ز خود می گريزی تو آن ابر آشفته نيلگونی چه می شد خدايا ... چه می شد اگر ساحلی دور بودم؟ شبی با دو بازوی بگشوده خود ترا می ربودم ... ترا می ربودم ****************************************************
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:39 شوق ياد داری كه ز من خنده كنان پرسيدی چه ره آورد سفر دارم از اين راه دراز؟ چهره ام را بنگر تا بتو پاسخ گويد اشگ شوقی كه فرو خفته به چشمان نياز چه ره آورد سفر دارم ای مايه عمر؟ سينه ای سوخته در حسرت يك عشق محال نگهی گمشده در پرده رؤيائی دور پيكری ملتهب از خواهش سوزان وصال چه ره آورد سفر دارم ... ای مايه عمر؟ ديدگانس همه از شوق درون پر آشوب لب گرمی كه بر آن خفته به امید و نياز بوسه ای داغتر از بوسه خورشيد جنوب ای بسا در پی آن هديه كه زيبنده تست در دل كوچه و بازار شدم سرگردان عاقبت رفتم و گفتم كه ترا هديه كنم پيكری را كه در آن شعله كشد شوق نهان چو در آئينه نگه كردم، ديدم افسوس جلوه روی مرا هجر تو كاهش بخشيد دست بر دامن خورشيد زدم تا بر من عطش و روشنی و سوزش و تابش بخشيد حاليا ... اين منم اين آتش جانسوز منم ای امید دل ديوانه اندوه نواز بازوان را بگشا تا كه عيانت سازم چه ره آورد سفر دارم از اين راه دراز ******************************************************
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:40 اندوه تنهايي پشت شيشه برف می بارد پشت شيشه برف می بارد در سكوت سينه ام دستی دانه اندوه می كارد مو سپيد آخر شدی ای برف تا سرانجامم چنين ديدی در دلم باريد ... ای افسوس بر سر گورم نباريدی چون نهالی سست می لرزد روحم از سرمای تنهائی می خزد در ظلمت قلبم وحشت دنيای تنهائی ديگرم گرمی نمی بخشی عشق، ای خورشيد يخ بسته سينه ام صحرای نومیديست خسته ام، از عشق هم خسته غنچه شوق تو هم خشكيد شعر، ای شيطان افسونكار عاقبت زين خواب دردآلود جان من بيدار شد، بيدار بعد از او بر هر چه رو كردم ديدم افسون سرابی بود آنچه می گشتم به دنبالش وای بر من، نقش خوابی بود ای خدا ... بر روی من بگشای لحظه ای درهای دوزخ را تا به كی در دل نهان سازم حسرت گرمای دوزخ را؟ ديدم ای بس آفتابی را كاو پياپی در غروب افسرد آفتاب بی غروب من! ای ديغا، درجنوب! افسرد بعد از او ديگر چه می جويم؟ بعد از او ديگر چه می پايم؟ اشك سردی تا بيفشانم گور گرمی تا بياسايم پشت شيشه برف می بارد پشت شيشه برف می بارد در سكوت سينه ام دستی دانه اندوه می كارد ******************************************************
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:40 قصه ای در شب چون نگهبانی كه در كف مشعلی دارد می خرامد شب میان شهر خواب آلود خانه ها با روشنائی های رؤيايی يك به يك درگيرودار بوسه بدرود ناودان ها ناله ها سر داده در ظلمت در خروش از ضربه های دلكش باران می خزد بر سنگفرش كوچه های دور نور محوی از پی فانوس شبگردان دست زيبائی دری را می گشايد نرم می دود در كوچه برق چشم تبداری كوچه خاموشست و در ظلمت نمی پيچد بانگ پای رهروی از پشت ديواری باد از ره می رسد عريان و عطر آلود خيس، باران می كشد تن بر تن دهليز در سكوت خانه می پيچد نفس هاشان ناله های شوقشان لرزان و وهم انگيز چشم ها در ظلمت شب خيره بر راهست جوی می نالد كه «آيا كيست دلدارش؟» شاخه ها نجوا كنان در گوش يكديگر «ای دريغا ... در كنارش نيست دلدارش» كوچه خاموشست و در ظلمت نمی پيچد بانگ پای رهروی از پشت ديوار می خزد در آسمان خاطری غمگين نرم نرمك ابر دودآلود پنداری بر كه می خندد فسون چشمش ای افسوس؟ وز كدامین لب لبانش بوسه می جويد؟ پنجه اش در حلقه موی كه می لغزد؟ با كه در خلوت بمستی قصه می گويد؟ تيرگی ها را بدنبال چه می كاوم؟ پس چرا در انتظارش باز بيدارم؟ در دل مردان كدامین مهر جاويد است؟ نه ... دگر هرگز نمی آيد بديدارم پيكری گم می شود در ظلمت دهليز باد در را با صدائی خشك می بندد مرده ای گوئی درون حفره گوری بر امیدی سست و بی بنياد می خندد ******************************************************

khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:41 شكست نياز آتشی بود و فسرد رشته ای بود و گسست دل چو از بند تو رست جام جادوئی اندوه شكست آمدم تا بتو آويزم ليك ديدم كه تو آن شاخه بی برگی ليك ديدم كه تو به چهره امیدم خنده مرگی وه چه شيرينست بر سر گور تو ای عشق نيازآلود پای كوبيدن وه چه شيرينست از تو ای بوسه سوزنده مرگ آور چشم پوشيدن وه چه شيرينست از تو بگسستن و با غير تو پيوستن در بروی غم دل بستن كه بهشت اينجاست بخدا سايه ابر و لب كشت اينجاست تو همان به كه نينديشی بمن و درد روانسوزم كه من از درد نياسايم كه من از شعله نيفروزم **************************************************** شكوفه اندوه شادم كه در شرار تو می سوزم شادم كه در خيال تو می گريم شادم كه بعد وصل تو باز اينسان در عشق بی زوال تو می گريم پنداشتی كه چون ز تو بگسستم ديگر مرا خيال تو در سر نيست اما چه گويمت كه جز اين آتش بر جان من شراره ديگر نيست شب ها چو در كناره نخلستان كارون ز رنج خود به خروش آيد فريادهای حسرت من گوئی از موج های خسته به گوش آيد شب لحظه ای بساحل او بنشين تا رنج آشكار مرا بينی شب لحظه ای به سايه خود بنگر تا روح بی قرار مرا بينی من با لبان سرد نسيم صبح سر می كنم ترانه برای تو من آن ستاره ام كه درخشانم هر شب در آسمان سرای تو غم نيست گر كشيده حصاری سخت بين من و تو پيكر صحراها من آن كبوترم كه به تنهائی پر می كشم به پهنه درياها شادم كه همچو شاخه خشكی باز در شعله های قهر تو می سوزم گوئی هنوز آن تن تبدارم كز آفتاب شهر تو می سوزم در دل چگونه ياد تو می میرد ياد تو ياد عشق نخستين است ياد تو آن خزان دل انگيزيست كاو را هزار جلوه رنگين است بگذار زاهدان سيه دامن رسوا ز كوی و انجمنم خوانند نام مرا به ننگ بيالايند اينان كه آفريده شيطانند اما من آن شكوفه اندوهم كز شاخه های ياد تو می رویم شب ها ترا بگوشه تنهائی در ياد آشنای تو می جويم ****************************************************
khoshhal001 اعضا	# : 2 Aug 2006 16:43 پاسخ بر روی ما نگاه خدا خنده می زند. هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ايم زيرا چو زاهدان سيه كار خرقه پوش پنهان ز ديدگان خدا می نخورده ايم پيشانی ار ز داغ گناهی سيه شود بهتر ز داغ مهر نماز از سر ريا نام خدا نبردن از آن به كه زير لب بهر فريب خلق بگوئی خدا خدا ما را چه غم كه شيخ شبی در میان جمع بر رویمان ببست به شادی در بهشت او می گشايد ... او كه به لطف و صفای خويش گوئی كه خاك طينت ما را ز غم سرشت توفان طعنه خنده ما را ز لب نشست كوهيم و در میانه دريا نشسته ايم چون سينه جای گوهر يكتای راستيست زين رو بموج حادثه تنها نشسته ايم مائيم ... ما كه طعنه زاهد شنيده ايم مائيم ... ما كه جامه تقوی دريده ايم زيرا درون جامه بجز پيكر فريب زين هاديان راه حقيقت نديده ايم! آن آتشی كه در دل ما شعله می كشيد گر در میان دامن شيخ اوفتاده بود ديگر بما كه سوخته ايم از شرار عشق نام گناهكاره رسوا! نداده بود بگذار تا به طعنه بگويند مردمان در گوش هم حكايت عشق مدام! ما «هرگز نمیرد آنكه دلش زنده شد بعشق ثبت است در جريده عالم دوام ما» ******************************************************

<< . 1 . 2 . 3 . 4 . 5 . 6 . 7 . >>

Powered by MiniBB