به دو نكته جالب كه از طرف همكاران JAPANI به ما گفته شد توجه كنيد:
- مرتب از ما سوال ميكردن كه چرا شما ايراني ها اين قدر شبيه هستين
- و جالبتر اينكه ادعا داشتن كه خط ايراني خيلي مشكله
- و باز هم جالبتر وقتي به اونا ميگفتيم شما شكل هم هستين و خط تون سخته به هم نگا ميكردن و تعجب ميكردن و مطلقا قبول نداشتن
- و جالبتر از همه وقتي خوب دقيق شدم قانع شدم كه حق با اوناس (آلبته بطور هم زمان تعدادشون زياد بود و اون موقع تفاوت ها رو ميشد فهميد و انصافا ايراني ها هم خيلي شبيه همند و اگه توجه كنين خط ما بيشتر به نقاشي ميخوره در حالي كه اونا از خط راست خيلي استفاده ميكنن)

چرا شما ايراني ها اين قدر شبيه هستين

آره....منم يه دوست چيني دارم كه همينو ميگه...

عده ای می گويند ما ايرانی هستيم و دين ما زرتشتی است و اسلام دين اعراب است چون زبان تبليغش عربی و پيامبر آورنده اش عرب بوده است. بايد توجه داشت که کليدی ترين اندرز دين زرتشت اين است: پندار نيک، گفتار نيک، کردار نيک. آيا گفتار نيک آنست که درباره پيروان اديان ديگر و يا نژاد متفاوت دشنام و ناسزا بگوييم. ديگر آنکه ملاحظه کنيد که مسيحيان از هر نژاد و مليتی، چه در آمريکا و آفريقا و يا در اروپا و شمال آسيا، شخصيت و نصايح حضرت مسيح(ع) را ارج می نهند و پيروی از او را افتخار خود می دانند و نام حواريون او را بر فرزندان خود می نهند و هرگز نمی گويند او اهل بيت لحم بوده و يک آسيايی است.

و اما برای آنکه بدانيد عربها هم از کلمات فارسی در زبان خود استفاده می کنند، نظر شما را به چند کلمه رايج در عربی جلب می کنم:
فيروز : پيروز
فردوس : بهشت برين ، برگرفته از نام پرديس
برنامج : برنامه
استبرق : نوعی حرير محکم و با دوام بر گرفته از ستبرک
جُناح : گناه

نکته آخر آنکه بسياری از کسانی که از نامهای مذهبی برای فرزندان خود استفاده می کنند، کسانی هستند که با توسل به ائمه و اولياء خدا صاحب فرزند شده اند. اين موضوع را بشخصه چندين مورد در اقوام خود مشاهده کرده ام که پس از نا اميدی از معالجات پزشکی ، با توسل و نذر و نياز صاحب فرزند شده اند و بهمين خاطر فرزند خود را حتی شده برای چند روز بنام آن ولی خدا نامگذاری نموده اند.

ولی مردم ايران دين برگزيده خود را رها نکرده اند

جدي بود يا شوخي؟

واسه فهمیدنش کافیه به زنهای محجبه ایرانی وقتی از اسمان جمهوری اسلامی به قصد اوون طرف آب خارج میشن نگاه کنی.

مااگه عرضه داشتیم وواقعاًزرتشتی بودیم انقدرراحت ازدستش نمی دادیم.

مگه من با تو شوخی دارم